HerfstHike & WinterHike: samen stappen, samen terugkomen

"Heeft iedereen zijn adem teruggevonden?" Het is een vraag die op elke steile helling wel een keer valt. Tijdens de afgelopen HerfstHike in november bleek dat een 'hike' in de Ardennen over veel meer gaat dan alleen kilometers afvinken. Het gaat over het tempo van de groep, de geruststelling van een ervaren gids en het ongedwongen moment van samen aan tafel. Met de WinterHike in aantocht kijken we terug: waarom kiezen mensen — soms alleen — bewust voor dit wandelweekend?

“Hiken is een keuze, geen verplichting.” Danny

Hoe ben je bij de HerfstHike terechtgekomen, en wat sprak je daarin aan?
“Het is mijn eerste keer hier. In de Ardennen zijn we eigenlijk redelijk onbekend.
Ik kende de naam Domaine de Massembre al wel, maar ik wist nooit goed wat je hier kan doen buiten schoolvakanties en bosklassen.

Via een nieuwsbrief van Pasar las ik over dit hikeweekend, en dat sprak me meteen aan. Als alleenstaande — mijn echtgenote is drie jaar geleden overleden — is een activiteitsvakantie voor mij beter dan gewoon in een hotel te blijven. In groep samen stappen, dan ben je bezig, en je hebt automatisch contact.”

Je komt bewust alleen. Is dat iets wat je vaker doet, en waarom werkt dat voor jou?
“Ja, dat doe ik vaker. Ik heb al fietsvakanties gedaan met een reisagentschap, en dat is goed bevallen.
Sindsdien zoek ik vakanties met activiteiten, niet met de grote massa in een hotel.

Zo’n formule werkt voor mij omdat het sociaal is, maar niet verplicht. Je praat met mensen, je zit samen aan tafel, maar je hoeft niets te forceren. Verwacht geen vrienden voor het leven, maar het contact is er wel — en dat volstaat.”

Waarom sprak het woord ‘Hike’ je zo aan?
“Omwille van dat woord ben ik meegekomen. ‘Hike’ betekent voor mij keuze: een dagwandeling of twee halve dagen.

Als het alleen dagwandelingen van twintig kilometer waren geweest, had ik afgehaakt. Twintig kilometer op zich is geen probleem, maar in heuvelachtig terrein ben ik dat niet gewoon.
Net daarom: de Hike schrikt mij niet af — integendeel, het was net de reden om te boeken.”

➡️ Van keuzevrijheid naar verbinding

Wat een Hike precies is? “Ik wist het eigenlijk niet,” klonk het onderweg. “Ik weet het nu nog niet helemaal,” (lacht). “Maar het zal wel wandelen zijn. In het Engels maakt het meer indruk.”

En precies dat typeert een Hike in Massembre, in elk seizoen: geen gedoe met kaartlezen, maar vaste afstanden en een tempo dat bij de groep past. Zonder dat het een wedstrijd wordt, maar met oog voor wie het even lastig heeft. Die structuur en afstemming geven rust en wekken vertrouwen.

Ook wie alleen komt of twijfelt, voelt zich gedragen door het groepsritme en hoeft nooit bang te zijn om achter te blijven. Wat Danny benoemt als haalbaarheid, en wat Hilde ervaart wanneer ze bewust alleen deelneemt, wordt onderweg tastbaar: samen stappen maakt vanzelf verbinding.

✅ Hilde: “Met mezelf als gezelschap is het al druk genoeg”

Hilde is al jarenlang betrokken bij Pasar.
“Pasar heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in mijn wandelverhaal,” vertelt ze. “Ik heb ook een tijd in een lokaal bestuur gezeten.”

Je wandelt eigenlijk al je hele leven, maar vaak wel op je eigen manier?
“Ja, ik ben altijd wandelaar geweest. Dat is op zich niks spectaculair — iedereen wandelt wel eens, kort of lang.
Ik ga vaak alleen op pad. Met mijn eigen als gezelschap is het al druk genoeg.”

Betekent dat dat je altijd solo reist?
“Neen, zeker niet. Met mijn man ga ik soms op wandelweekend, vanop één plek. En met een vriendin stap ik delen van de GR 120, in stukjes van drie à vier dagen. Dat wisselt, afhankelijk van het moment.”

Je maakt ook langere tochten. Hoe is dat gegroeid?
“Vanaf ik met pensioen ging, heb ik daar bewust tijd voor gemaakt. Ik ben van thuis in Aalst naar Santiago de Compostela gefietst, zonder iets te reserveren. Dat ging heel goed.
Daarnaast deed ik ook de Camino Portugués, van Porto naar Santiago — ongeveer 260 kilometer.”

Kreeg die tocht onderweg nog extra betekenis?
“Ja. Ik heb ook geld ingezameld voor de Stichting Alzheimer. Dat gaf het nog een meerwaarde.”

Wat betekent wandelen vandaag voor jou, alleen of in groep?
“Het is vertragen. Je bent weg van alles, maar tegelijk heel bewust bezig. Dat is voor mij de essentie.
En alleen deelnemen aan deze Hike voelt ook niet als alleen zijn. Je stapt samen, je zit samen aan tafel, je praat onderweg — en dat volstaat.”

➡️ Wandelen in alle weersomstandigheden

Wandelen laat zich niet plannen door het weer. Soms is het warm, soms nat, soms koud en guur — en net dat hoort erbij. Tijdens de HerfstHike ging het gesprek even niet over kilometers of hoogtemeters, maar over omgaan met de elementen.

“Bij de minste kans op regen neem ik mijn wandelparaplu mee,” vertelde een wandelaar. “Die weegt bijna niets en is windproof. Dat is mijn verzekering — ook al heb ik ’m meestal niet nodig.”

Het zorgde voor een glimlach, maar raakte de kern: wie vaak wandelt, past zich aan. "Slecht weer bestaat niet, alleen slechte kleding. Die nuchtere houding nemen we mee naar de WinterHike. Daar gaan we nog een stapje verder: in een workshop over staptechnieken en wandelstokken leer je hoe je winterse paden de baas blijft.

✅ Samen stappen maakt het lichter

Tijdens een steile klim klinkt het praktisch en tegelijk verbindend: “Heeft iedereen zijn adem teruggevonden?” of “We moeten blijven stappen, anders koelen we af.” Het zijn van die zinnen die onderweg ontstaan — eenvoudig, maar veelzeggend over de groepsgeest.

Voor Mieke is dit haar eerste kennismaking met Massembre, en die smaakt naar meer. “Ik zou zeker terugkomen,” zegt ze resoluut. Wat haar vooral aanspreekt, is dat niet elke wandeling hetzelfde hoeft te zijn. “Er moet genoeg variatie inzitten.” Die afwisseling in de routes zorgt ervoor dat het weekend blijft boeien, ook als de benen wat zwaarder worden.

Dat gevoel wordt gedeeld door Josiane, die in de eerste plaats kwam om te wandelen en de nieuwe streek te ontdekken. “In groep gaat het beter dan alleen,” geeft ze eerlijk toe. Ze ziet zoveel meerwaarde in Massembre dat ze het wil suggereren aan de vereniging van haar man. “Het is een mooie streek, anders dan wat we kennen. Misschien is dit wel iets voor Pasar en de KWB.”

Terwijl de ene de omgeving ontdekt, voelt het voor Marianne juist als thuiskomen. Zij was er al bij tijdens de ZomerHike en geniet nu van de verandering van het decor. “Ik vind de afwisseling van de seizoenen fijn,” vertelt ze. Voor haar is elke Hike ook een persoonlijke graadmeter: “Elke keer wil ik voelen of mijn conditie al wat verbeterd is.” De zwaarte van de wandeling deert haar niet; ze weet dat de wellness op haar wacht als het buiten koud is.

➡️ Variatie, tempo en terugkeer

"De rode draad in al deze verhalen? Het hoeft geen recordpoging te zijn. Het gaat om de goesting om samen op pad te gaan, in een tempo dat voor iedereen haalbaar is. Dat is precies waarom mensen terugkomen — of later zelfs hun eigen vereniging meebrengen naar Massembre."

✅ Koen: samen onderweg, ook als groep

Voor Koen was de HerfstHike zijn eerste kennismaking met Massembre. Hij ontdekte het weekend via Pasar en kwam samen met zijn vrouw. “We gaan het eens proberen,” zegt hij nuchter.

De ervaring bleek positief. “Zoals we eigenlijk verwacht hadden van Pasar,” klinkt het. Wat hen aanspreekt, is niet zozeer het totaalpakket, maar het samen onderweg zijn. “Als er iets georganiseerd is, kom je automatisch met andere mensen in contact. Anders blijf je altijd op je tweetjes.”

Koen en zijn vrouw zijn uitgesproken wandelaars en fietsers. Dit is voor herhaling vatbaar — al liever in een ander seizoen. Voor hem opent het weekend ook een bredere blik: Massembre als mogelijke uitvalsbasis voor verenigingen of groepen die samen willen wandelen, beleven en ontspannen, zonder strak programma.

➡️ Twijfel hoort erbij

Hilde verwoordt iets wat veel deelnemers voelen, maar zelden zo eerlijk zeggen: twijfel is geen reden om niet te starten. Ze hoort bij het stappen zelf — zeker in heuvelachtig terrein, zeker als je alleen komt, zeker wanneer je je eigen grenzen aftast.

Wat hier het verschil maakt, is begeleiding, aanmoediging en het besef dat je het niet alleen hoeft te doen. Niet alles hoeft in één weekend, en niet elke dag hoeft hetzelfde te zijn. Niet elk seizoen past voor iedereen. Maar wie vertrekt, ontdekt vaak onderweg wat wél kan — en dat blijft hangen.

✔ Tot slot

"Verbinding ontstaat onderweg bijna vanzelf. Soms wacht de groep even op jou, even later help jij iemand anders weer een stapje vooruit. In dat gezamenlijke ritme groeit het vertrouwen — tijdens de wandeling, maar zeker ook achteraf tussen pot en pint."

Een deelnemer vat het weekend nuchter samen: “Je kunt het weekend echt invullen op je eigen tempo.”

Niet door los van de groep te stappen, maar omdat het tempo samen wordt gedragen, met ruimte om het haalbaar te houden.

Misschien is dat wel de kern van een Hike: niet bewijzen wat je kunt, maar samen ontdekken wat mogelijk wordt — en precies daardoor zin krijgen om terug te komen.

© Bert Van Uytsel